Blog

Wat betekent leven na zelfdoding voor jou?

Hoe pakken wij de draad van ons leven weer op met alle ups en downs, maar toch in een voorzichtig stijgende lijn?

Graag delen we onze ervaringen als nabestaanden van zelfdoding op regelmatige basis. De vaste maandelijkse blog wordt verzorgd door Sandra Rodenburg en daarnaast nodigen we een steeds wisselende gastblogger uit. Wil je jouw ervaring ook met ons delen? De blog is minimaal een A4 qua lengte. Voor plaatsing ontvangen we graag een bijpassende foto van jezelf en van het onderwerp. Voel je vrij deze uitnodiging op te pakken als je daar behoefte toe voelt. Je kunt hiervoor contact opnemen met sandra@levennazelfdoding.nl


Lage druk gebied

Lage druk gebied

Door Sandra Rodenburg. Ondanks het hoge druk gebied waar de buitenwereld zich al weken in bevindt, is er binnenin mij sprake van een zwaar lage druk gebied. Donkere dichte wolken hebben zich binnenin samengepakt, de druk is groot. (Gek eigenlijk deze woordspeling want een lage druk gebied met veel bewolking geeft meer spanning qua weer dan een hoge druk gebied….)

landscape photography of person's hand in front of sun

Leven na de dood

Door Rob van Leeuwen. Vooral sinds de zelfdoding van mijn oudste zoon denk ik vaak over leven na de dood. Bestaat dat? En in welke hoedanigheid dan? Is er een hiernamaals? Is er een plaats waar de zielen vandaan komen en naar terugkeren? Uiteraard weet ik daar het antwoord niet op. En dat weet niemand. Je kunt dit een geloof noemen. En wat is de definitie van “geloof”? Waarom noemt men dit “geloof”? In mijn ogen heel simpel, omdat het nooit te bewijzen is.

person holding blue sand

Loslaten

Door Sandra Rodenburg. Naast schilderen en schrijven lees ik graag. En van het ene boek kom ik dikwijls “toevallig” in aanraking met een ander boek dat voor verdere verdieping zorgt. Een boek dat onlangs op mijn pad kwam en dat twee onderwerpen, die mij al jaren fascineren, verbindt, is het boek; Tao en de kunst van familie opstellingen. Tao is in mijn leven een leidraad. Het is eeuwenoude Chinese wijsheid opgetekend door Lao Zi.

Klaas

Klaas

Door Liesbeth Gijsbers. Een vriend van een vriendin, laten we hem Klaas noemen, kwijnt al maanden eenzaam weg in zijn huis. De gordijnen gaan nauwelijks nog open. De pyama blijft meestal aan. Hij rookt en drinkt zich letterlijk dood – wat hij ook hoopt – en voor de rest slaapt hij of staart wezenloos voor zich uit naar de tv zonder iets in zich op te kunnen nemen. De wereld en hij, ze zijn uiteengevallen.

silhouette of person's hands forming heart

Liefde

Door Sandra Rodenburg. In een brief die Albert Einstein schrijft aan zijn dochter Lieserl, gaat hij in op de kracht van Liefde. Hij schrijft: ”Toen ik de relativiteitstheorie presenteerde, begrepen maar weinigen mij en wat ik nu zal onthullen om aan de mensheid door te geven, zal ook botsen met het onbegrip en de vooroordelen in de wereld.”

silhouette photo of grass field

Lesje rouw

Door Patti Broeder. Een vriendin belde mij. Ze had net haar vader begraven en was erg verdrietig. Hij was plotseling overleden, ze had geen afscheid kunnen nemen. En hij was erg belangrijk voor haar geweest. Ze vertelde dat ze moe is en boos en ze heeft last van schuldgevoelens en ze moet zoveel. Ik antwoordde dat alle gevoelens bij rouw horen: verdriet, boosheid, angst en ook plezier. Dat laatste kon niet, antwoordde ze, want daar zou ze zich schuldig over voelen.

Handen

Verbinding

Door Sandra Rodenburg. In de plaatselijke krant lees ik een interview met een achttien jarig meisje, Vroon, dat een poging tot zelfdoding overleefde. Ze schreef een boek getiteld: “Humeurkanker. Over de spoken in mijn hoofd”. Een keiharde titel waarover Vroon het volgende zegt: ”Heftig dat dat woord nodig is, willen mensen het serieus nemen. Maar psychische problematiek is een ziekte in je hoofd die net zo dodelijk kan zijn als kanker.

Niels en Bas

Mijn vriend

 Door Niels Flick. Ik was vrolijk. Het was een zomerse dag in augustus. Ik was thuis bij mijn ouders. Althans, ze kwamen net thuis. Als een blije hond begroette ik ze, maar mijn enthousiasme kaatste af van hun strakke gezichten. Nog onbewust van de reden van hun serieuze gelaat, probeerde ik nogmaals het ijs te breken; waarschijnlijk met een flauwe grap. Ook deze poging faalde hopeloos.

Overgave

Door Sandra Rodenburg. Toen Bas net overleden was waren er voortdurend momenten van verdriet. Talloze herinneringen, voorwerpen die ik zag, thuis en in de supermarkt een plaatje van een Donald Duck. Alles deed me aan hem denken en iedere keer bij zo’n herinnering voelde ik een steek in mijn hart. De stekende pijn in mijn hart ging geleidelijk over naar een meer dreinend gevoel. Vele keren op een dag voelde ik mijn hart huilen.

Een “Nieuwe” Taal…

Door Rob van Leeuwen. Onlangs had ik in een (wandel)groep op Facebook contact met een persoon die ik verder niet kende. Op een gegeven moment kwam het onderwerp aan bod van mijn door zelfdoding overleden oudste zoon. Na een korte uitleg van mij kwam er een opmerking van de andere kant: “Heel vervelend”. “Heel vervelend? Heel vervelend?” Deze woorden spookten een tijdje door mijn hoofd.


Nieuwsbrief

Wil je op de hoogte blijven van ons aanbod? Dan vul je gegevens in:
  • Dit veld is bedoeld voor validatiedoeleinden en moet niet worden gewijzigd.